pokaż na mapie pomniejsz mapę pełny ekran > <
rozszerz mapę >

Zemplin – strój męski

Lniana koszula, burka, płaszcz, kamizelka, spodnie, kapelusz. Tak w przeszłości ubierali się mężczyźni na ziemi zemplińskiej. Ubiór miał określone znaczenie, charakter i pełnił konkretną funkcję. czytaj więcej

Górna część ubioru

Koszula z lnianego płótna, wąski stojący kołnierz i mankiety ozdobione haftem krzyżykowym, poły zawiązane wstążkami. Na początku XX w. te ostatnie zastąpiły szklane guziki i pojawiły się koszule z rękawami marszczonymi na ramionach i mankietami. Po II wojnie światowej mężczyźni na ziemi zemplińskiej nosili kolorowo obszyte koszule z łamanym kołnierzem i naszytymi maszynowo koronkami na mankietach.

Typowym odzieniem wierzchnim była burka – ciepły, jasnoszary lub brązowy wełniany płaszcz z dotkanymi nitkami wełny. Wokół szyi burkę lamowano czerwonym materiałem lub wstążką, a zapinano pod szyją na jeden guzik z materiału i pętelkę. Do pracy i w święta noszono płaszcz z kolorowego materiału (kikla).

Dolna część ubioru

Dolną część stroju stanowiły wąskie spodnie, tzw. nohavki, uszyte z lokalnego lnianego płótna lub bawełny. Miały jedną lub dwie kieszenie i dwa rozporki. Wkładano je do butów, a w pasie zawiązywano wąski długi rzemień. Pod spodniami noszono lniane kalesony.

W święta zakładano podszytą materiałem kamizelkę (lajbik). Sięgała do pasa, miała dwie kieszenie i była ozdobiona sznurkiem. Starsi mężczyźni nosili czarne kamizelki, młodsi zielone, czerwone albo również czarne.

Nakrycie głowy

Na początku XX w. mężczyźni na ziemi zemplińskiej nosili na głowie czarny kapelusz (kalap). Młodsi ozdabiali go wstęgą w kwiaty, piórkiem ze sztucznych kwiatów i białym kogucim piórem.

Obuwie

W lecie chodzono boso, w zimie zakładano buty z wysoką cholewką.

Komentarze
Musisz być zalogowany. Jeśli nie masz jeszcze konta zarejestruj się!