pokaż na mapie pomniejsz mapę pełny ekran > <
rozszerz mapę >

Łysa Góra - źródło mocy czarownic

Kolejną górą, gdzie rzekomo odbywały się sabaty, jest Łysa Góra (785 m n.p.m.). Znajduje sie ona na terenie Beskidu Wyspowego, w południowej grupie szczytów Pasma Łososińskiego, na północ od Limanowej. czytaj więcej

Kolejną górą, gdzie rzekomo odbywały się sabaty, jest Łysa Góra (785 m n.p.m.). Znajduje sie ona na terenie Beskidu Wyspowego, w południowej grupie szczytów Pasma Łososińskiego, na północ od Limanowej. Wierzchołek Łysej Góry jest zalesiony, a widoki roztaczają się z południowo-wschodniego ramienia zwanego Miejską Górą, gdzie znajduje się 37-metrowy krzyż. U jego podstaw mieści się taras widokowy. Północne strony Miejskiej Góry są bardzo strome i zalesione. Tamtędy właśnie prowadzi szlak pieszy z Limanowej na szczyt Łysej Góry. Przez wierzchołki Łysej Góry i sąsiedniej Miejskiej Góry przebiega również inny szlak pieszy, który nieregularną nicią otacza okolicę.

Na terenie Małopolski zapewne znajdziemy więcej gór o nazwach wskazujących na związek z rzekomymi sabatami. Kolejny szczyt o tej samej nazwie - Łysa Góra (713 m n.p.m.) -znajdziemy w Pieninach Właściwych. Na jej północnych i wschodnich stokach znajdują się polany, a u jej południowych podnóży wapienne skałki. Chociaż wierzchołek jest zalesiony, obok niej znajduje się inny, o sugestywnej nazwie – Piekiełko. Góra jest doskonale widoczna z zamku w Niedzicy i znajduje się na terenie Pienińskiego Parku Narodowego, który jest najstarszym parkiem w Polsce. Utworzony został w 1932 r. i jest udostępniony do zwiedzania. Charakteryzuje się dużą różnorodnością biologiczną. Wyodrębniono tu 12 naturalnych i 9 zastępczych zbiorowisk roślinnych zamieszkałych przez ponad 1100 gatunków różnych roślin. Spośród ekosystemów zastępczych, tj. wykształconych pod wpływem tradycyjnej gospodarki rolnej, na szczególną uwagę zasługują storczyki, które porastają całe łąki. Z naturalnych zbiorowisk szczególne miejsce zajmują murawy naskalne, które są siedliskiem pienińskich endemitów, reliktów oraz roślin wysokogórskich. Wiele z nich otoczonych jest ochroną, np. mniszek pieniński, jałowiec Sawina czy też złocień Zawadzkiego.

Każda z tych roślin ma wyjątkowe cechy i historię. Mniszek pieniński jest endemitem, czyli gatunkiem niespotykanym nigdzie indziej. Jego wyjątkowość objawia się w sposobie rozmnażania – zupełnie odmiennym od innych gatunków mniszków. W latach 70. XX w., w wyniku ulewnego deszczu, uszkodzeniu uległo jedyne znane przyrodnikom miejsce jego występowania. Roślinę uznano za wymarłą i jako taką opisano ją w Czerwonej Księdze[1]. Dopiero w 1999 r. natrafiono na nią ponownie. Obecnie jedyne znane stanowisko mniszka pienińskiego znajduje się na urwistej skale w okolicy Trzech Koron – najwyższego szczytu Pienin Środkowych.

Jałowiec Sawina z kolei jest reliktem, tj. rośliną wywodzącą się z wcześniejszego okresu geologicznego, która przetrwała zlodowacenia na swoim stanowisku w Pieninach. Kiedyś roślina ta występowała tutaj powszechnie. Wywożono ją z gór całymi furmankami. Swoją popularność zawdzięczała właściwościom leczniczym, bowiem gałązki jałowca stosowano w medycynie ludowej, do wywoływania poronień czy też przyspieszania porodu u bydła. Być może stosowano go również przez czarownice. Obecnie jałowiec prawie wyginął, pozostało go zaledwie kilkadziesiąt sztuk. Równie wyjątkowymi cechami odznacza się złocień Zawadzkiego, inaczej zwany chryzantemą. To kolejny przykład reliktu, bowiem sięga czasów, kiedy nad Dunajcem panował klimat tajgi. W Pieninach znajduje się najbardziej wysunięte na zachód stanowisko chryzantemy Zawadzkiego. Najbliższe ich skupisko usytuowane jest w okolicach rosyjskiego Kurska, tysiąc kilometrów od Pienin.

[1] Polska Czerwona Księga – obejmuje gatunki na terenie Polski zagrożone wyginięciem lub te, które wyginęły.

Komentarze
Musisz być zalogowany. Jeśli nie masz jeszcze konta zarejestruj się!