pokaż na mapie pomniejsz mapę pełny ekran > <
rozszerz mapę >

Babia Góra - źródło mocy czarownic

Związek czarownicy i szatana miał symbolizować pakt. Wierzono, iż owe czarownice spółkowały z diabłem, harcowały na miotłach, brały udział w orgiach i bluźnierczych rytuałach, połączonych np. z bezczeszczeniem skradzionej w kościele hostii. czytaj więcej

Związek czarownicy i szatana miał symbolizować pakt. Wierzono, iż owe czarownice spółkowały z diabłem, harcowały na miotłach, brały udział w orgiach i bluźnierczych rytuałach, połączonych np. z bezczeszczeniem skradzionej w kościele hostii. „W zamian za to diabeł udziela im swojej mocy, odkrywa wiedzę tajemną, daje umiejętność wykonywania czarów”[1]. Panowało również powszechne przekonanie, iż pakty te zawierano w trakcie „nocnych zlotów czarownic, odbywających się na uroczyskach, bagnach, oparzeliskach, a przede wszystkim górach i pagórkach o stromych zboczach i nagich, nie pokrytych lasem, wierzchołkach zwanych Łysicami, Łysymi, Babimi, lub baranimi Górami”[2]. Sabaty czarownic, bo takie miano zyskały owe zgromadzenia, odbywały się w różne kalendarzowe święta i, jak się przypuszcza, również na terenie polskich Karpat. Na ich obszarze znaleźć można co najmniej kilka takich gór.

Niewątpliwie według wierzeń jedną z gór, gdzie miały odbywać się owe sabaty, jest Babia Góra. To najwyższy szczyt w całych Beskidach Zachodnich i najwyższy –poza Tatrami –w Polsce. Idealnie wpisuje się w podany opis miejsc spotkań z diabłem, bowiem jej wierzchołek jest niezalesiony, a jego nazwa – Diablak – tylko utwierdza nas w tym przekonaniu. Babia Góra to masyw górski leżący w Paśmie Babiogórskim Beskidu Żywieckiego. Nie bez powodu mówi się o niej Królowa Beskidów – sięga bowiem wysokości 1725 m n.p.m. Od północy, w okolicy doliny Skawicy, masyw schodzi stromo, nachylenie stoków sięga tutaj nawet do 70 stopni. Na szczyt można dotrzeć wytyczonymi szlakami pieszymi z Zawoi Markowej, przez m.in. Markowe Szczawiny, lub z Przełęczy Krowiarki. Z niego ukazuje się imponujący widok na panoramę Beskidów, Kotliny Orawsko-Nowotarskiej, Tatr oraz gór Słowacji.

Szczyt Diablak leży w obrębie Babiogórskiego Parku Narodowego. W 1977 r. Babia Góra jako jeden z pierwszych obszarów na świecie uzyskał status rezerwatu biosfery UNESCO[3] - obszaru, gdzie zachodzi pogodzenie zasad ochrony przyrody i zrównoważonego rozwoju lokalnych społeczności poprzez odpowiedni system stref ochronnych o różnych poziomach ograniczeń. Dotyczy to w szczególności dwóch z trzech stref: buforowej oraz przejściowej, gdzie pod pewnymi warunkami dopuszczona jest działalność człowieka. Strefa centralna jest natomiast objęta ochroną ścisłą. Masyw wyróżnia się wysokością, ustępuje jedynie szczytom tatrzańskim. Ponadto cechuje go asymetria stoków: na południu łagodne, z kolei na północy strome i urwiste, co można obserwować z Zawoi. Ostatecznie cechuje się wykształconymi piętrami roślinności dopasowanymi do uzależnionej od klimatu wysokości.

Wysokość masywu przyczyniła się do wykształcenia układu pięter klimatyczno-roślinnych. W porównaniu do układu Tatr jest on przesunięty od 100 do nawet ponad 300 m w zależności od granic poszczególnych pięter. Idąc ku górze od granicy parku, przechodzimy przez piętro regla dolnego, gdzie znajdują się lasy bukowe i bory mieszane: bukowo-jodłowo-świerkowe. Wyżej znajduje się regiel górny, gdzie przeważają świerki z domieszką jarzębiny. Tereny te znajdują się w strefie ścisłej ochrony. Na kolejnym piętrze – tzw. subalpejskim, inaczej zwanym piętrem kosodrzewiny – z powodu trudnych warunków atmosferycznych występuje brak drzewostanu, w większości spotkać tu można jedynie zarośla kosodrzewiny. Ostatnie 75m zasięgu wysokościowego Babiej Góry to piętro alpejskie, zwane także piętrem halnym. Z powodu niezwykle trudnych warunków na obszarze tym nie występują żadne drzewa, krzewy ani wyższe rośliny zielne. Piętro to jest bardzo rzadko spotykane w Polsce, bowiem występuje przy wyższych wysokościach, którymi tylko nieliczne masywy mogą się poszczycić. Z uwagi na wysoce zmienne warunki atmosferyczne Babia Góra zyskała również miano Królowej Niepogody.

[1] B. Ogrodowska, Zwyczaje, obrzędy i tradycje w Polsce, Mały Słownik, str. 39.

[2] B. Ogrodowska, Zwyczaje i obrzędy i tradycje w Polsce, Mały Słownik, str. 39.

[3] Mapa Babiogórskiego Parku Narodowego, Wydawca Gazeta Krakowska, Polska The Times, opracowanie Compass.

Komentarze
Musisz być zalogowany. Jeśli nie masz jeszcze konta zarejestruj się!
Zdjęcia